*****************************************

คืนอาจจะหมุนผ่าน วันอาจจะหมุนเวียน
บางสิ่งยังเหมือนเก่า บางอย่างยังไม่เปลี่ยน
จากวันที่พบกัน

ภาพตอนที่ฝนพรำ ภาพยามดอกไม้บาน
ภาพรอยยิ้มของเธอ ความสุขทุกๆ อย่าง
ยังเก็บมันเอาไว้

เก็บอยู่ในหัวใจของฉัน เก็บคืนวันงดงามที่มี
จดจำทุกชั่วโมงที่ดี นาทีที่เราสองคนได้สบตากัน
เก็บอยู่ในหัวใจดวงนี้ เก็บภาพเธอคนดี
ตราบนานจนแสนนาน ไว้อยู่เคียงข้างใจ
ในค่ำคืนและวัน ที่ฉันขาดเธอ

ถึงอยู่เพียงผู้เดียว นับต่อจากนี้ไป
ฟ้าอาจจะไร้ดาว หนาวเหน็บสักเท่าไร
แต่ใจจะไม่เหงา

จดจำทุกชั่วโมงที่ดี นาทีที่เราสองคนได้สบตากัน
เก็บอยู่ในหัวใจดวงนี้ เก็บภาพเธอคนดี
ตราบนานจนแสนนาน ไว้อยู่เคียงข้างใจ
ในค่ำคืนและวันที่ฉันขาดเธอ

ไว้อยู่เคียงข้างใจ ไว้เตือนคืนและวัน ที่ฉันเคยมีเธอ…

 

เป็นเพลงเก่าไม่มากเพลงหนึ่งที่ฟังสบาย

แต่เหงา ทุกครั้งที่ได้ฟัง

 

 

 

 

 

    

     เติบโตมาด้วยความเชื่อ ความคิด เกิดความรู้สึกอย่างที่คนนอกเข้าไม่ถึง

     เมื่อถึงเวลาหนึ่งที่ นึกย้อน

     ฉัน ไม่อยากโต  ที่จะคิดนอกรอย

     ฉันไม่อยากแก่  ที่จะแตกแยก

     ฉัน ไม่อยากจะกล้าคิดว่า สิ่งที่เชื่อมั่นมาตลอด คือความเขลา

     ความโง่ของตัวเองที่ไม่มองให้ครบ 360 องศา

     จากหลากหลายแหล่งสาระ นำมาซึ่งการแปรเปลี่ยน

 

     เช่นนั้นหรือ

     ที่ฉันเป็นเพียงเศษเสี้ยวธุลีดิน

     จะเผยอเป็นดินดี หล่อเลี้ยงชีวิต ได้ไหม

     จะผยองเป็นที่หยั่งรากแก้ว รากหญ้า ได้บ้างหรือไม่

 

      ฉันไม่อยากเติบโต เพื่อจะรู้ว่า ตัวเองเป็นเพียงเศษเสี้ยวธุลีดิน อีกแล้วหรือ

      ฉันไม่ควรเติบโต เพื่อยอมรับความเป็นจริง ใช่ไหม  

 

      คำถาม วิ่งวนอยู่ในตุ่ม ตุ่มความคิด ย้อนไปย้อนกลับ 

      ทางออกนี้ต้องกระโดดแล้วละมั้ง

     หากเพราะฉันไม่ต้องการเป็นเพียงเศษเสี้ยวธุลีดิน ในถิ่นมาตุภูมิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   "แก ปวดขาไหมวะ ข้าปวดขามากมาย เดินไม่ได้เลยเนี่ย"

 

    เสียงทักผ่านเทคโนโลยีอินเตอร์เน็ตฝากบอกมาถึงความบอบช้ำทางกาย

    ปล่าว พวกเค้าไม่ได้ถูกทำร้ายร่างกาย แต่ พวกเค้าได้ไปชำระความสะอาดของปอดกันมา

 

    ดอยอินทนน

 

    พรรคพวกสาขา ป.โท ตัดสินใจว่าปีนี้เราจะไปรับน้องกันที่ดอยอินทนน

    

       

     ฉัน ติดงาน งอมแงม คนทำงานไม่พอ ไม่มีหยุดสักวัน

     อยากไปเที่ยว อยากไปนอนอินทนนอีกสักครั้งหลังจากที่เคยไปนอนบ้านทรงเอมาตั้งแต่เด็กๆ

     อยากออกไปจากตึก คอนกรีต ไปในที่ที่ไม่มีแสงไฟนีออนที่สว่างจ้าตลอดทั้งคืน

     เรื่องเที่ยวนี่ ฉัน ไม่เคยพลาด ไม่เคยปฏิเสธ    

     กลับต้องกลายเป็นคนโลเล จะไปดีไหมนะ ใจก็อยากไป แต่

     ภาระ ที่ไม่ควรยึดติด แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่จำต้องรับเป็นภาระ

 

     เงินก็จ่ายไปล่วงหน้าแล้ว ก็ได้แต่บอกเพื่อนว่า ไปแน่ ทั้งๆที่ไม่แน่ใจตัวเองเลยว่าได้ไปไหม

 

     คิดทบทวน โอกาสไม่ใช่จะมาง่ายๆ ชีวิตการทำงานผูกติดตัวเกือบทั้งชีวิต จะละงานไปสักวันสองวัน

     อาจจะดีกว่านั่งจมอยู่ในที่เดิมๆ ว่าแล้วก็เก็บกระเป๋าเอาเช้าวันไป จัดการแลกเวลาทำงาน

     จัดการเรื่องบ้าน เรื่องหมาหมา เรียบร้อย บ้านปลอดภัย หมาอิ่ม คนได้เที่่ยว ฉลุย

     ขอไปเที่ยวก่อน แล้วค่อยกลับมาว่ากัน แพ้ใจตัวเอง ว่างั้น

 

     ก็ไป ร่วมงานไหว้ครูสาขาประจำปีก่อน ได้เจออาจารย์ที่รักหลายท่าน ดีใจจัง

     เจอรุ่นพี่ ทำให้ประกายอยากจบเพิ่มกำลังขึ้นมาเรื่อยๆ รุ่นเพื่อนหลังจากหมดวิชาเรียนก็ไม่เจอกันเลย

 

     ด้วยความอนุเคราะห์ของรุ่นพี่ทั้งหลาย เราก็ได้ไปเที่ยว โลด

 

     เราถึงจุด information พี่ป่าไม้ผู้ดูแลจัดการให้เราเรียบร้อย รุ่นน้องอายุรุ่นพี่กินข้าวกลางวัน

     ดีใจสุดสุด ได้เจออาจารย์ที่ปรึกษา คราวนี้ได้บรรยายให้รุ่นพี่รุ่นน้องเรียนวิชาเดียวกัน ซะเลย

    

     เดิน trail ศึกษาธรรมชาติ สวยอ่ะ มีผู้นำทางเป็นคนท้องถิ่น ปกากะญอ บอกถึงประโยชน์ของ

     สิ่งรอบตัว ที่พึงพาอาศัยกันและกัน เบียดเบียนกันบ้างเพื่อความอยู่รอด ระหว่างทาง มีแต่คุณค่าของการมีชีวิต 

     ฝนตกบ้าง หยุดบ้าง แรกๆ ก็กลัวเปียก ใส่เสื้อกันฝน แต่ไม่สิ " เรามันก็ส่วนหนึ่งในธรรมชาตินี่นา

     พลาสติกกันฝนนี้ไม่เหมาะกับเราแล้ว " ถอดเลย 

 

     รู้สึกดีที่ได้ออกมาอยู่ท่ามกลางป่าเขา ต้นไม้ใหญ่ ใบหญ้า เฟริ์น มอส ทางเดินลื่นๆ

     ผ่านน้ำตกดอกเสี้ยวชั้นบน ผู้นำทางบอกว่า จะพาเราผ่านน้ำตก 3 ชั้น

     เพราะชั้นอื่นๆจะอยู่ลึกเข้าไปในป่า ไม่มีทางเดิน

 

     "ดีแล้วปล่อยให้มีธรรมชาติซ่อนเร้นบ้าง คนไม่จำเป็นต้อง ไปรู้ ไปเห็น ไปจัดการทุกเรื่องก็ได้ "

 

     ระหว่างทางที่ไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้ามาก่อนว่าจะได้พบเจออะไรบ้าง ไม่รู้ว่าทางข้างหน้าเป็นอย่างไร

     เดินไปตามทางผู้นำทางเรื่อยๆ มีทั้งปีนก้อนหิน ไต่บันไดลิงทำจากไม้ไผ่ ข้ามสะพานไม้ไผ่ผ่านทางน้ำตก

     เดินขึ้นเขา ลข้ามห้วย เลาะรางน้ำ ผ่านไร่นาข้าวขั้นบันไดที่แบ่งปันน้ำจากที่สูงสู่คนเบื้องล่าง ไม่เก็บกักไว้ใช้คนเดียว

     นาข้าที่หว่านทำกันปีละครั้งเพื่อเป็นอาหารทั้งปีของครอบครัวปกากะญอ ไม่เห็นเหมือนที่คนเค้าพูดกันเลยว่า คนท้องถิ่นทำลายป่า

     พวกเขาอยู่ในป่ากับป่า พึ่งพาอาศัยของป่า คนทำลายคงจะไม่ใช่ที่กล่าวหาซะแล้ว หรือคนกล่าวหาคือคนทำลายป่ากันแน่

 

     อากาศเย็นสบายดีแท้ ฉันได้หยุดสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดไม่รู้สักกี่ครั้ง รวมทั้งเพื่อนร่วมทาง ทุกคนสดชื่น สดใส

     ได้ความรู้ แถมยังได้ชำระปอดโดยวิธีธรรมชาติอีกด้วย

 

     การเดินทางสิ้นสุดเมื่อเวลาผ่านมา 3 ชั่วโมง เรามารู้สึกเหนื่อยเมื่อรู้ว่าจะถึงที่พัก

     เหนื่อยจริงๆ เพราะไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้าว่าจะต้องมาเดินทางไกลระยะ 3 กิโลเมตรที่เป็นต้นเหตุของ

     คำรำพึงรำพัน 2 ข้อความแรกของรุ่นน้อง และรุ่นเพื่อน ไม่ได้เดินเล่นเฉยๆ ผลัดสลับไถลลื่นกันอย่างสนุกสนาน 

     จนยกขาไม่ขึ้นในวันต่อมา 

    

     กาแฟสด คั่วสดใหม่ๆของคนถิ่นให้เรากินฟรี กับบรรยากาศในหมอกบางๆ ละอองฝนเล็กๆ คลายความเมื่อยได้ชะงัด

     อาจารย์มนัส สุวรรณบรรยายเพิ่มเติม ในชั้นเรียนของรุ่นน้อง รุ่นพี่ก็ได้ทบทวนความเข้าไปพร้อมกับฟัเสียงท้องร้อง หิวแล้ว

    

     เราไปพักกันที่รีสอร์ทที่จัดหาไว้ ไม่มีใครรอช้า อาหารที่เตรียมไว้ตักกันแทบไม่ทัน ความหิวทำให้คนบางคนโมโหที่ไม่ได้ดังใจ

     แต่ก็ยิ้มออกเมื่อทุกอย่างลงไปอยู่่ในท้องอย่างรวดเร็ว ตรงหน้ามีแต่จานว่างเปล่าเหมือนกับไม่เคยมีอะไรในนั้นมาก่อน 

     " ใครสั่งมาเนี่ย จานเปล่า " อารมณ์ดีขึ้นเป็นระยะๆ เราเริ่มพิธีการรับน้องจนดึกดื่น ลมหนาวข้างนอกทำให้ต้องหาอะไรดื่มให้อุ่น

     ระดับอารมณ์ดีก็สูงขึ้นอีก 

 

     ส่งรุ่นน้องเข้าห้อง รุ่นพี่ก็ย้ายที่อยู่ไปนอนบ้านรับรองต้นน้ำ แต่กว่าจะถึงใจเริ่มหวั่น เสันทางมืดมิดที่โหยหาแต่ดินโคลนเปียกชื้น

     ทำให้รถไถล มันน่ากลัวเกินกว่าจะซึมซับบรรยากาศได้

 

     พอลงจากรถ ละอองหมอก ฝน ทำให้ตัวเริ่มสั่นแต่ว่า สายหมอกที่ต้องไฟนีออนขาวๆ ทำให้ บรรยากาศคืนนั้นสวยมาก

     บ้านในหมอก ที่สวยที่สุด เพื่อนคนที่ปวดขา อาการขายังไม่หายแต่ เสียงกรี๊ดชอบใจบรรยากาศ คงจะลืมความเจ็บไปชั่วขณะ

 

     จริงๆแล้วบ้านที่เราพักอาศัยชั่วคืนนั้นดัดแปลงมาจากสำนักงานต้นน้ำแม่อ่วม กว้าง สะอาด ชอบจัง

     เราไปฟังรุ่นพี่เค้าร้องคาราโอเกะ เสียงดีกันทั้งนั้น แต่เพราะเหนื่อยมาทั้งวัน เบียร์ ไวน์ เหล้า ก็เลยตกค้างถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

     เสียงน้ำค้าง น้ำหมอก น้ำฝนตกกระทบหลังคาสุดคืน แสงอาทิตย์ส่องมาแต่ทางไหนไม่รู้ได้

     แถมได้ข้าวต้มหม้อโตแสนอร่อยของแม่ครัว กาแฟกลิ่นกลุ่น จนสงสัยว่านี่ใช่ไหมที่เรียก วิมาน

     ความชื้นแฉะของฝนจนรถไต่เขาไม่ได้ จะแร่งจะลุยปานใด พะยี่ห้อไหนก็ต้องใช้แรงคนลากกว่า 8 คน

     ใช้เวลานานพอควร รถเคลือนที่ได้ทีละคืบ คลานแบบอ้อยอิ่ง

     แรงข้าวต้มของคนลากรถหมดไปนานแล้ว คนบนรถก็นั่งเอาใจช่วยจนเหนื่อยหอบ ผ่านได้แบบระทึกใจ

 

     กิจกรรมรับน้องช่วงเช้าวันถัดมาเริ่มขึ้น ด้วยการขับรถขึ้นจุดยอดดอย พาน้องเดินศึกษาธรรมชาติอ่างกา

     บางคนถอดใจเพราะเดินไม่ไหว ขาแข็งจากที่ล้มลื่นเมื่อวาน หากแต่ยืนหยัดสู้ความหนาวได้เป็นนาน

     กลุ่มหมอกที่ลอยละล่องมาเป็นก้อนหนาปะทะตัวจนไม่มีใครยอมเข้าอาคารที่พักสักคน ตื่นเต้นกับความหนาวที่ไม่เคยสัมผัส 

 

     นักท่องเที่ยวชาวสิงคโปร์ขอถ่ายรูปเรากลางหมอกเหมยพร้อมออกปากชมว่าที่นี่สวยกว่าเกนติ้งบ้านเขา (แต่แปลกไม่ชมคน เอ๊ะ ยังงัย)

     ที่ตั้งใจจะไปว่ายน้ำกันเลยใส่ชุดเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น ต้องขาสั่นเพราะความหนาว ผ้าเช็ดตัวผืนบางต่างเป็นเสื้อคลุม

     กระนั้นก็ไม่ยอมกลับกันง่าย ตื่นตาตื่นใจว่าเมืองไทยมีดี แค่นี้ก็ภูมิใจ Thailand  เป็นที่สุด

     กิจกรรมสิ้นสุดเมื่อบ่ายหลังทานข้าวกลางวัน ต่างแยกย้ายกันกลับแบบ Happy สุดสุด

 

    อยากจะตะโกนบอกฟ้า ว่า "ฉัน รัก อินทนน - I love inthanon"

    

 

 

 

 

 

     

     ในโรงพยาบาล เค้าจะไม่อธิบายในสิ่งที่เห็นให้มากความ

      เป็นเรื่องที่น่าจะเห็นๆกันอยู่ ทั้ง

      ความหดหู่ที่พบเห็นคนเจ็บไข้ได้ป่วย

      ความดุของพยาบาลสาว น่าจะด้วยความจำเป็น

      ความใจดีของพยาบาลเกษียณอายุมาช่วยงาน

      ความเย็นชา เฉื่อยชาของพยาบาลใกล้เกษียณ

      แปลนอนเต็มไปด้วยคนที่นอนรอการ ยื้อ ชีวิต

      ญาติรายล้อมพยายามเอาใจช่วย ยื้อ ชีวิต

 

                ยื้อ ชีวิต เพื่ออะไร

                ยื้อ ชีวิต เพื่อให้คนชิดใกล้อุ่นใจ

                ว่าไม่ได้หนีหายไปไหน ยังอยู่ให้เห็นเป็นตัวตน

                มีชีวิตที่แม้ร่างกายจะอ่อนล้า ลมหายใจแผ่วลงก็ตามที

                การ ยื้อ คงมีคุณค่าเพียงพอให้ ยื้อ

 

      เค้าไม่รู้ว่าปัจจุบัน การมีชีวิตจะทำประโยชน์อะไรให้ใครบ้าง

      เพียงแต่ ได้ตัดสินใจไว้แล้วว่า

      หากถึงเวลาต้องนอนรอการ ยื้อ เฉกเช่นที่เห็นเป็นกันอยู่นี้

      เค้าขอลาจากความเป็นตัวตน

      เหลือไว้เพียงความทรงจำ ให้คิดถึงกัน ไกลๆ ในบางเวลา

 

                 คนเราอย่างไรก็ต้องจาก ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

                 ถึงที่สุดก็ต้องจาก ไม่มีใครสามารถ ยื้อ ชีวิตได้

                 คุณค่าของการมีชีวิตอยู่

                 มีเพื่อให้อีกชีวิต หรืออีกหลายชีวิต

                 ได้พึ่งพา ทางจิตวิญญาณ เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น

                 หากเพียงว่า ในขณะที่มีชีวิต เราทำให้ใครๆได้คิดถึง

                 เมื่อเราจากไปได้มากน้อยเพียงใด และอย่างไร

                 ซึ่งต้องหาคำตอบ ด้วยตัวเราเอง                                        

                           

 

 

 

                  Today I learned many things from the hospital.

                        I had faced a second healthiness issue.

                      I can give you a hint, it’s my Heart problem.  

                          But I will tell you later what happened.

         Coz now I have a newer major issue - My I.S. examination!

 

การรองรับอารมณ์ขุ่นจากสิ่งแวดล้อมรอบตัว

ทีละเล็กละน้อย สะสม พูนเพิ่ม อัดแน่น จนจุก

 

หน้ากาก ที่ใช้อยู่ประจำเริ่มติดแน่น

อีกไม่นานคงแยกไม่ออก

 

ความเป็นตัวของตัวเองกำลังจะถูกแทนที่

ด้วยสิ่งรอบข้าง

 

เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง ที่เราไม่สามารถต้านทาน

หรือเปลี่ยนแปลง หรือแม้แต่ทำอะไรได้เลย

 

 

 

ความในใจที่เปล่งออกมาเป็นเสียงเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

คำพูด   มากมายที่อยากอธิบายให้เข้าใจในความรู้สึกนึกคิด เหตุผลของการกระทำของผู้พูดให้อีกฝ่ายรับรู้

 

หากแต่..

 

คำพูด เมื่อพูดไปก็เท่านั้น ไร้ประโยชน์

คำพูด คำอธิบายก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป

ใจคิดอย่างไรก็คงไม่จำเป็นต้องออกจากปาก เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

เพียง  ไม่ต้องการเพื่อตัวเองก็คงไม่มีคำพูด

เพียง  ต้องการเพื่ออีกฝ่ายจึงมีคำพูด

แม้ไม่ต้องการอธิบายอะไรมากมายเพราะไร้ประโยชน์ เปลือง

 

คำพูดไม่กี่คำของฉัน  ไม่ใช่เพื่อตัวเอง

ไม่สนใจว่าจะรับรู้หรือไม่ เข้าใจหรือปล่าว

ได้แต่พูดเพียงแค่นั้น

สำหรับฉัน เพียงพอแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

เพราะชีวิตไม่อาจคาดเดาได้และหาความสุขได้ยากเหลือเกิน 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใครจะนึกว่าลอยกระทงปีนี้ยังอยู่ที่เชียงใหม่ นี่ฉันได้ลอยกระทงที่นี่ถึง 3 ครั้งแล้วนะ

 

ชีวิตยังไม่เคลื่อนที่ เวลามันเคลื่อนไปเอง ช้าๆลงหน่อยสิ ทำตามใจตัวเองไม่ทันเวลาเลย

 

ระเบียงหลังห้อง สว่างด้วยผางประทีปตามวัฒนธรรมคนเหนือ มุมนี้เหมาะกับการมองฟ้า มองดาว

 

แสงโคมลอยนี่มันสวยนะ แต่คืนนี้เป็นคืนเดือนเพ็ญ จันทร์ สว่างกว่า ดาวยังแอบออกมาให้เห็น

 

ดูไปดูมา เหมือนในหนัง ไอดี4 เลย ยานนอกโลกบุก มาใกล้ซะด้วย

 

เสียงประทัด ประกอบฉาก หมาที่บ้านเลยวุ่น หลบกระสุนเสียง ตัวสั่น งันงก

 

ไม่เกรงใจหนูเลย เล่นกันไม่หยุด หัวใจ(หมา)จะวาย....สงสารหมา.....

 

ทำไงได้ ปีนึงจะมีสักครั้งที่ได้โอกาสเล่นเสียงดังๆ ใครจะอยากยั้ง

 

แต่ก็นั่นแหละ มีความสุขชั่วขณะ อาจก่อให้เกิดทุกข์ชั่วชีวิต ของใครบางคน หลายคน

 

ผล เกิดขึ้นหลังจาก เหตุแห่งการกระทำเสมอ ไม่ว่าทางดี หรือร้าย

 

...สาธุ...